Copyrightstrike of Content ID-claim

De een is een geautomatiseerde beslissing over inkomsten. De ander is een juridisch verwijderingsverzoek met een sanctie eraan vast. Allebei worden ze in het gesprek “een auteursrechtclaim” genoemd, en daar begint de verwarring.

Content ID-claim

Content ID is een geautomatiseerd vergelijkingssysteem. Rechthebbenden die tot het programma zijn toegelaten, uploaden referentiebestanden, en YouTube vergelijkt uploads daarmee. Bij een overeenkomst treedt het vooraf ingestelde beleid van de rechthebbende automatisch in werking: de video monetiseren, blokkeren, of alleen de kijkcijfers volgen.

Een Content ID-claim is geen sanctie. Er komt geen strike op het kanaal en die telt niet mee voor beëindiging. Wat er meestal gebeurt, is dat de inkomsten worden omgeleid — en dat is voor de meeste rechthebbenden precies de uitkomst die zij wilden.

Content ID staat niet voor iedereen open. YouTube verleent toegang op criteria die onder meer inhouden of het materiaal überhaupt via het systeem kan worden geclaimd en of de rechthebbende een aangetoonde noodzaak heeft, en aanvragers moeten de exclusieve rechten die zij beheren onderbouwen. Daarom hebben de meeste individuele makers het nooit gehad — en daarom zegt onze pagina over platformdekking onomwonden dat wij het evenmin hebben.

Handmatige claim

Een tussenvorm: een rechthebbende die al toegang tot Content ID heeft, vindt een overeenkomst die het systeem heeft gemist en claimt die met de hand. Het effect voor de uploader is hetzelfde als bij een geautomatiseerde claim — een beslissing over inkomsten of blokkering, geen strike.

Na uw eerste geldige melding

Eén verwijderingsverzoek juist indienen opent een deur waar de meeste makers nooit van horen. YouTube stelt dat de Copyright Match Tool beschikbaar is voor kanalen die een geldig auteursrechtelijk verwijderingsverzoek hebben ingediend of zich hebben aangemeld via het formulier voor auteursrechtbeheer, en dat het scannen begint zodra een verwijderingsverzoek is goedgekeurd.

De tool staat los van Content ID en is lichter in gebruik, al zegt YouTube dat hij dezelfde vergelijkingstechniek gebruikt. Hij zoekt naar volledige heruploads van uw video’s op andere kanalen — alleen video’s die na de uwe zijn geüpload — en elke overeenkomst biedt drie handelingen: archiveren, verwijdering aanvragen, of contact opnemen met het kanaal.

Twee dingen om te weten voordat u erop vertrouwt. YouTube zegt dat toegang tot meer dan het basisformulier afhangt van aangetoonde noodzaak en kennis van het auteursrecht, dus de goedkeuring van één verzoek garandeert geen toegang. En YouTube schrijft bij elke overeenkomst zelf voor dat het uw verantwoordelijkheid is die te bekijken en te overwegen of er een auteursrechtelijke uitzondering van toepassing is — de tool vindt kopieën, hij beoordeelt ze niet.

Onze taak is de eerste melding goed te krijgen. Daarna helpen wij u lezen wat de tool in beeld brengt, en zeggen wij welke overeenkomsten het waard zijn om op te treden en welke niet.

Copyrightstrike

Een strike is het gevolg van een formeel juridisch verwijderingsverzoek, het proces dat wij beschrijven in onze handleiding over indienen. De video wordt verwijderd in plaats van gemonetiseerd of gedempt, en het kanaal wordt bestraft.

Een strike vervalt 90 dagen na uitgifte, maar alleen wanneer het kanaal de Copyright School van YouTube heeft doorlopen en minder dan drie strikes heeft. Drie copyrightstrikes in 90 dagen en het kanaal kan worden beëindigd, met alles wat erop staat. Dit is het zware middel — en anders dan Content ID staat het open voor elke rechthebbende, zonder toelating tot een programma.

Welke wilt u werkelijk?

Redeneer terug vanaf de uitkomst die u zou tevredenstellen.

• U wilt de video weg. Een verwijderingsverzoek is de enige route die dat bereikt.
• U wilt de inkomsten. Dat is het terrein van Content ID. Een verwijdering vernietigt de video en de opbrengst daarmee.
• U wilt het kanaal gestraft zien. Dat is het waard eerlijk te onderzoeken. Een strike kan iemands broodwinning beëindigen, en een melding die uit boosheid wordt ingediend, is precies het soort dat een tegenmelding uitlokt die u niet kunt verdedigen.

Geschillen verlopen ook anders

Een uploader die een Content ID-claim betwist, gebruikt de interne geschillenprocedure van YouTube. Die blijft binnen het platform en brengt voor geen van beide partijen juridische blootstelling mee.

Een uploader die een strike betwist, dient een tegenmelding in. Dat is een juridisch instrument. Het vereist dat hij zich onderwerpt aan de bevoegdheid van een rechter, en het zet de melder op een klok: naar de rechter, of de inhoud komt terug.

Dezelfde grief, langs twee verschillende systemen geleid, levert dus ofwel een interne supportmelding op, ofwel de openingszet van een rechtszaak. Het is de moeite waard te weten welke van de twee u in gang zet.

← Hele kennisbank